Juan Rulfo

 De Mexicaans schrijver Juan Rulfo (1917-1986) schreef maar twee boeken. De roman Pedro Páramo (1962) kreeg ik van Bernke Klein Zandvoort te leen. We zijn in een gloeiendheet dorp, een hoop stenen in de woestenij onder de brandede zon. met de rust van een kerkhof:

 De doden praten door in hun graven. De grenzen tussen levend en dood zijn vervaagd: de doden praten alsof ze nog leven, en van de levenden weet men niet of ze inderdaad nog leven of niet toch al dood zijn.

Niet lang geleden kwam ik voor het eerst van mijn leven terecht in een reünie, van mijn gymnasium. Rulfo zou mijn ervaring daar meteen begrijpen. Ik zag gezichten, die bewogen zoals mensengezichten horen te bewegen, het waren de gezichten van vroeger, maar toch, er onbrak iets. Er was een verstrakking ingetreden, waardoor klasgenoten eruit zagen als wassen beelden.

Ik wist waar vlakbij een spiegel moest zijn, in de wc, maar vluchtte de andere kant op, het schoolgebouw uit.