Kattenlevens

donderdag 31 augustus 2017 - 19:40

 In Istanbul, in de arme buurt langs de waterkant leven ze. Maar de katten daar zijn niet de vet­gevoerde knuffels van bij ons. In de Turkse film Kedi leven katten hun eigen leven, zoals het ze uitkomt. Mensen moeten daarin hun plaats kennen. En die kennen ze. Soms zijn ze ook, heel oud-Egyptisch, boodschappers van God.

 Hoe je in deze tijd kunt leven leer je daar van katten. Erdogan wordt niet genoemd, maar 'deze tijd', dat is hij, reken maar. Dat is de impliciete boodschap van Ceyda Torun in Kedi.

 Wat leer je van ze? Veel. Liefde, maar wel op hun voorwaarden. En hoe je je gang kunt gaan, eisen kunt stellen. Wat ze lusten of niet. 

 Alle respect is er voor de eigenaardigheden van de 'karakters', hun gewoonten, hun territoria. We zien ze met eindeloos geduld gefilmd, langs de kasseien in de oude buurt waar de visstallen staan en de markthal is.

 Wonen doen ze, net als hier vroeger, liefst in dozen. Maar in Amsterdam zie ik geen vrije straatkatten meer. Vroeger hoorde ik 's nachts nog wel eens kattengevechten. Voorbij. Reigers en meeuwen hebben hun plaats ingenomen.

 Ze kwamen in Istanbul mee met Noorse en andere schepen, waar ze werkten als rattenvangers. En nu vangen ze hier ratten.

 Er is aan de haven een gezamenlijk potje voor de dierenarts.