Kijkend naar het eerste verkiezingsdebat bevangt wanhoop me. Hoe kan ik een verantwoorde stem uitbrengen? Hoe kan ik een gefundeerde mening hebben? Bij de tv zit ik een lijstje te maken van waar ze doen of ze verstand van hebben.
Laat ik dan zelf tenminste toegeven wat ik niet weet en begrijp. Hier staat al: schuldencrisis, euro, cyberwarfare, Iran, Syrië, China... Spoken waar eens vastigheid was. Schuldencrisis? We leven in een illusiecrisis. In de opening viel al drie keer het woordje vertrouwen. En dan weet je het wel.
Ik dacht aan het hoorspel War of the worlds dat Orson Welles in 1939 maakte en waarin de Marsmannetjes waren geland. Er hing al zoveel dreiging in de lucht, iedereen geloofde het. Maar het wordt pas menens als er een minister voor de microfoon komt die verklaart dat de situatie volledig onder controle is en dat niemand zich ongerust hoeft te maken. Dan breekt de paniek los. Radioluisterend Amerika pakt z'n spullen, springt in de auto.
Op wie moet ik stemmen? Als ik het biljet verscheur gaat mijn stem volgens de kieswet naar Wilders of Roemer. Dan maar beter vlug nog een eigen partij oprichten: 'Stem op mij. Ik weet het ook niet, maar ik zal erg mijn best doen.'