Kostuums

 In mijn Zutfense jeugd was de dood nog omgeven door mysterie. Lang voor de lijkwagen de straat binnenreed sloot men - midden op de dag - overal de overgordijnen.

 Ik keek - als veel buren - toe door een kier, terwijl de gefluisterde vraag 'wiesterdood' rondging..

De gordijnen deed men pas weer open als de wagen de straat weer was uitgereden.

 Wat me opviel: bij bruiloften droeg men vrijwel de zelfde som­bere kostuums als bij begrafenissen.

De witte bruid zag eruit of haar iets ergs ging overkomen.