La grande bellezza

 In de film van Paolo Sorrentino wordt de voorstelling het leven zelf. Met Jep Gambardella, de elegante 65-jarige societyreporter als ceremoniemeester. Hoe kom je voor de dag, wat draag je, met wie ben je? Waar? Er wordt met verbeten ernst gewerkt aan de optre­dens, de truc.

 Gambardella zou wel eens uit de vertoning willen stappen, geeft zich over aan filosofietjes over de oppervlakte van het mensengedrag en wat daar misschien nog onder ligt. Maar wat hij meemaakt belooft weinig. Een 104-jarige zuster Teresa die hij moet interviewen zegt eerst niets en dan dat ze leeft op een dieet van wortelen, waarbij ze even later haar lippen tuit.

 Een kardinaal reciteert in grote ernst gecompliceerde kook­recep­ten. Een medicijnman verstrekt zijn rituele injecties in een kring botox-gelovigen. Maar de Romeinse zonsondergangen blij­ven mooi en suggestief. En de rijken blijven dezelfden die ze al bij Cesare Pavese, Antonioni, Ettore Scola of Fellini waren.

 Wat is dan de grote schoonheid die Sorrentino bedoelt? Het moet de melancholie zijn.