Lichtenbergs nagels

 Nu zou je Georg Christoph Lichtenberg (1742-1799) een denker noemen, Professor in Göttingen en schrijver van 'Gedankenbücher', die ik erfde van mijn grootvader.

 'Als een mens zijn nagels niet knipt zouden ze vreemd, zeer lang worden en hijzelf daardoor voor allerlei handelingen onges­chikt die hem nu tot eer strekken. Deze verminking is dus onbetwistbaar van groot nut geweest. Ik heb daarom nagelbijten beschouwd als een instinct om je te ontwikkelen. Daarom bijt men op zijn nagels bij lastige kwesties of überhaupt bij een gewichtig probleem. Hoewel daardoor niet veel tot stand wordt gebracht, dan wordt toch het streven naar het volmaakte geoefend; dan stort zich de verzamelde energie, als ze er niet uit komt op iets anders.'

 En even verderop:

'Cartesius zegt in een brief dat men de eenzaamheid in grote steden moet zoeken en prijst daarom Amsterdam, waar de brief gedateerd is. Ik zie ook werkelijk niet in waarom het geroezemoes van de beurs niet even aangenaam zou zijn als het ruisen van een eikenbos. (...)