The lobster

 Je wordt gebracht naar een soort hiernamaals, in een verlaten berghotel als in de Zauberberg. Daar krijgen de overgeschotenen op het relationele slagveld hun laatste kans om stellen te vormen. Want dat is kennelijk in deze wereld de enige toegelaten bestaansvorm. Niemand kan weg.

 Lukt het je als single niet dan word je een dier naar keuze. Een kreeft bv.. Er wordt streng gesurveilleerd. Want ja, veel stellen blijken oplichters en stiekeme singles.

 Zover een aardige persiflage van de wereld van 'de bladen'.  Maar daar blijft het niet bij. Er is, diep in het bos ook nog een omgekeerde wereld, waarin stelvorming juist taboe is en het bloed kruipt.

 Alles bij mekaar een nogal zeurderige uitvergroting van het oude cliché van 'niet kunnen leven met de ander, maar ook niet zonder.' Dit alles onder het glossy schrikbewind waar wij moderne mensen zo van houden.

 Hoe dan ook, je moet daar tenslotte je eigen graf graven. 

 Is dit waar? Is het grappig? Geen van beide. Het flinterdunne mensbeeld van Lanthimos wordt opgedirkt met wijsgerige pretentie van de kouwe grond, wieweet ernstige maatschappijkritiek. Vier sterren in die krant en de juryprijs in Cannes.