Loods

 Hoe zoiets gaat. Het wordt bij alledrie een voorstelling. Wat Jim Shaw (1952) in zijn hal uithaalt neigt naar een reusachtige collage, samengesteld uit oude, opengeknipte toneeldecors, tekeningen, uitvergrote foto's en zetstukken. Thematisch komen die onderdelen zonder uitzondering voort uit de praktijk van de jaren '60, toen immers vrijwel alles wat de hippiebeweging bracht ontstond uit recycling. Van Art-Nouveau tot Dada en politiek anarchisme. Shaw blijkt een post-hippie.

 Hij vertelt er ook nog verhalen bij op film, maar dat is echt niet nodig. Grapjes moet je niet uitleggen. Wat hij in zijn reuzentheater heeft neergezet spreekt voor zichzelf.

 Ja, de sixties waren postmodern. Met de neergang van de beschaving als obligate knipoog.

 Acteurs in deze decors worden vanzelf wij, de toeschouwers daar in de hal van de Onderzeebootloods. De spelende mens en z'n kinderen hadden het zichtbaar naar hun zin.