M. Lazhar

zondag 25 maart 2012 - 00:37

 Een schooljuffrouw in Montreal hangt zich op aan de verwar­mingsbuis in haar klas. Een onbevoegde Al­gerijnse asielzoeker neemt wederrechtelijk haar plaats in. De voormalige restauranthouder blijkt een heel goede onderwijzer.

 Hoe nu verder met de rouwverwerking bij ouders en kinderen­? Een jongetje denkt dat het zijn schuld is, zoals kinderen dat kunnen doen. Ze had hem om­helsd en hij had dat verklikt bij de schoolleiding. 

 Hoe ga je in deze tijd om met kinderen? Er werken daar behalve Bachir Lazhar nog twee mannen­, de conciërge en de gym­leraar, die ze maar rondjes laat lopen omdat hij ze niet meer durft aanraken bij het springen over de bok. Op aanrakingen staat een 'zero tolerance' beleid. Intuïtief weet de asielzoeker tenslotte als enige raad met de verwerking van de zelfmoord. Een schoollokaal, zegt hij, is een plaats van vriendschap en om wat te leren. Niet om een klas, een hele school op te zadelen met je wan­hoop.

 Als de school weer wat tot rust is gekomen komt zijn onbevoegdheid uit en wordt hij heengezonden. De waarheid heeft soms romantische trekjes.