Manon Uphoff

 Een kind is getuige. Weinig ontgaat een kind. Maar wat het ziet (Mijn vader doodde mijn moeder) blijft een boek lang tussen haakjes. Wat beschreven wordt is de werking van de geheimzinnige kracht die zelfs de vreemdste dingen gewoon kan maken. Er staat: 'we zijn normale kinderen in een normaal huis'.

 De vader rekent erop. Hij en de kinderen leven verder met 'de vraag die niet gesteld mag worden, de vraag die niet bestaat.' Binnen en buiten zijn voor elk gezin al twee werelden, hier groeien ze onuitgesproken uiteen. Belangrijk daarbij is het huis. Het huis dat binnen houdt wat niet naar buiten mag. Er staat: 'Denk niet dat ik kan vertellen hoe we binnen ons huis leefden, volgens ons eigen systeem (...)'

 De gedachte die je al lezende bekruipt is deze, leeft niet ieder gezin met gruwelijk gewone geheimen.