Matthias Weischer woont weer

 Het is alweer een paar jaar terug dat ik Matthias Weischer (1073) en zijn werk terug zag in de Amsterdamse Frans Halsstraat. Het was als een visite. Omdat zijn werk meest gaat over wat je in hoeken ziet en uit ramen, ben je bij hem op bezoek. In een thuis dat hij zelf is. Zo praat hij ook tegen je.

 

 Vanaf 1 november exposeert hij in het Drents Museum. Hij wordt ondergeschoven bij de Leipziger Schule, mensen die in de voormalige DDR nog hebben leren schilderen.

 Het begon bij hem met wat lijkt op een verhuizing, met langs de straat gezet meubilair. Maar langzamerhand nam dat de vorm aan van in huizen geziene stapelingen. Met daarachter de gedachte: 'Ach 't is ook maar een huis'. Met daarbij de gedachte 'Mijn huis', mijn vesting.

 En zo ligt er nogal eens een boek op een tafeltje, valt er een onverwachte schaduw of kijk je naar buiten in een bloementuin. Waardoor je eens te meer binnen bent. Want dat is het kernbegrip bij Weischer: 'binnen'. Een binnen, waarin hij zich verscha­nst achter soms driedubbele, beschermende lagen verf.