Max en Anna Weber

 Tijdens de drie jaren dat ik op he Huis te Eerbeek woonde veel genoemde namen. De weg van het Huis naar het kanaal heette was de Professor Weberlaan. Lang voor de professor en zijn vrouw Anna - beiden biologen - er (in 1852) introkken, in de 18de eeuw was het nog een uit de Middeleeuwen stammend landgoed met metersdikke muren.

 Een park, een ommuurde moestuin - waar ik later een eigen tuintje kreeg, een vijver en een koetshuis waar ik de tuigage nog gezien heb, waarmee ze in de buurt rondreden.

 De keuken, met reuzen kolenfornuizen was mijn speelterrein. Mijn vader leidde cursussen aan de 'Volkshogeschool' die er toen gevestigd was.

 Onder de Webers werd het 'Huis' een internationaal wetenschappelijk congrescentrum. Ze maakten studiereizen, oa.  naar de polen en Nederlands Indië. Anna werd een fameus algendeskundige. Max bestudeerde zeezoogdieren, oa. walvissen.

 In 1899 kwam de grote onderzoeksreis die hem wereldberoemd zou maken: de Siboga‑exp­editie die een jaar duurde en de oceanische flora en fauna in Nederlands-Indië onderzocht.

 Het Nederlands‑Indische Gouvernement stelde de kanonneerboot Hr. Ms. Siboga ter beschikking die werd aangepast voor oceano­grafisch werk en dieptemetingen. De resultaten van de expeditie overtroffen alle verwachtingen. Zo ontdekte Weber 131 nieuwe vissoorten. Weber overleed in 1937.

 Anna bestudeerde algen en toonde als eerste het verband aan tussen kalkalgen en het ontstaan van koraalriffen. Ook schreef zij een nog steeds goed leesbaar boek over de expeditie. In 1903 verscheen Een jaar aan boord H.M. Siboga. In dit reisverslag toont ze, zegt men, haar indrukwekkende vertelkunst en haar fameuze gevoel voor humor.

 De Webers - weldoeners van het dorp - werden begraven op Coldenhove, het kerkhof achter het dorp..