Melusine

 Zo leer ik van Machteld Löwensteyn over Melusine. Jean d ‘Arras schreef in 1392 haar verhaal. Een wezen tussen twee werelden, doordeweeks een gelukkig getrouwde moeder en echtgenote, op zaterdag - als ze zich opsloot in de badkamer - half betoverend mooie vrouw, half draak. Dat moest geheim blijven.  

 Het verhaal van Amor en Psyche maar dan omgekeerd. Psyche mag de god Amor nooit aanschouwen, en als ze hem in z’n slaap toch bekijkt bij een kandelaber en kaarsvet op zijn schouder morst is het afgelopen.

 Melusine trouwt, krijgt kinderen en bouwt kastelen - architectuur was, en is, magie - tot haar jaloerse echtgenoot op een zaterdag de badkamerdeur forceert. En haar slangenstaart ziet, 'zo dik als een harington'. Melusine moet terug naar waar ze vandaan kwam. En vliegt alleen nog terug om haar zoontjes de borst te geven. Met wie het ook slecht afloopt.

 Melusine was heel populair, ook om de illustraties. Geloofde men dit soort verhalen nu? Natuurlijk, vrouwen zijn immers niet te vertrouwen.