Mia Madre

 De regisseuse van een sociaal drama waarin ontslag dreigt voor fabrieksarbeiders probeert in het dagelijks leven haar gezin te regisseren en ook het personeel van het ziekenhuis waar haar stervende moeder is op­genomen.

 De regie ontglipt haar op al deze fronten. En om haar heen zie je het zelfde gebeuren. Overbelaste multi-taskers kunnen hun leven niet meer de baas.

 Pijnlijk te zien hoe een controlfreak werkelijkheden uit het oog verliest, hoe overspannen waanvoorstellingen en angstdromen haar dagelijks leven binnensluipen. Hoe anderen daar mee omgaan.

 Terwijl ze zich toch meestentijds flink houdt en de filmcrew in de hand, zoals ze het met haar familie probeert.

 Maar de dood van haar moeder past niet in het script. Ze wil het niet zien en weten. Tragisch is de nachtelijke scene in een verlaten ziekenhuiszaal waarin de zieke naar de wc moet en de regisseuse, als stond ze op de set, haar doodzieke moeder opdracht geeft drie stappen te lopen naar een rolstoel. Zonder te zien dat dat echt niet gaat.

 De ware regisseuse blijkt - erg Italiaans - de moeder. Ze is lerares, maar regisseert door haar aanwezigheid. Zo doe je dat, of beter je doet het niet, je laat het gebeuren door er te zijn.

 Is ze eenmaal gestorven dan komen oud-leerlingen de sterfkamer binnen. In alle rust over haar napratend waar ze bij ligt