Het Oorlogszakboekje van mijn vader - lichting 1935 - vond ik terug. Met erin het zinken plaatje dat hij, als elke militair, om z'n nek moest dragen voor als ie sneuvelde.
Dat kon. Zijn neef Willem Bierens- ook bij het regiment Wielrijders - werd bij Dordrecht neergeschoten. In het boekje staat ook wat te doen met krijgsgevangen. Mijn vaders wielrijderseenheid maakt er een, in mei 1940, bij Pijnacker, een Duitse parachutist. 'Een dure jongen'.
Veel valt dezer dagen tezamen. Eergisteren zag ik in het Haags Gemeentemuseum de installatie '25 jaar later' van Vojta Dukat met ongemonteerde films, gemaakt bij het vertrek - per bus en trein - van de laatste Russische legereenheden in 1991 vanuit Tsjechoslowakije - bij de grens met Oekraïne. Een film die ik maar bleef bekijken, om de gezichten, de stomperige camaraderie, de onzekerheid. Naar huis. Maar dan?
Ontwikkeld nota bene met hulp van het Haagse Foto van Puffelen, dat ik zo goed ken van mijn gezins-vakantiefoto's. Hoek Laan van Meerdervoort-Appelstraat. Russische troepen staan nu bij de Oekraïense grens. Dezelfde jongens. Ze dragen vast ook van die plaatjes.