De levensduur van Ad Dekkers (Nieuwpoort 1938-Gorkum 1974) lijkt zich te hebben aangepast aan z'n werk. Alsof ie zijn resterende jaren heeft weggepoetst: niet nodig.
In Rotterdam bleef ik hangen aan het soberste van de hele tentoonstelling, zijn Houtgrafiek XIX (1970). Kan het minimaler? Stel je voor, de koppige volharding die het vereist om zo te blijven werken. Aan de kleine verschillen die alles uitmaken. Een onvatbaar alles. Ook Ad Dekkers was een romanticus. Een citaat: 'Hoe groter het evenwicht des te minder lichamelijke en geestelijke inspanning vraagt het van de toeschouwer. Volgens mij bestaat alles in het leven omdat het berust op evenwicht. (…) Het evenwicht van liefde en verstand.'
Ik dacht aan Mondriaans onvoltooide Victory Boogie Woogie, waarop de gekleurde plakkertjes zijn achtergebleven waarmee hij nieuw evenwicht aan het uitproberen was. Het hangt daar in Den Haag of ie even een ommetje is gaan maken, de evenwichtskunstenaar, en straks zal terugkeren om toch nog even..