Monumenten

 En iedereen wil, burgercomités worden opgericht. In deze straatarme tijd bieden de dorpen tegen elkaar op. Voor beeldhouwers is het een gouden tijd. Hoe de film heette, waar ik hem zag? Het is weg. Onvindbaar.

 De beeldhouwers waren opgewekt. Een zigeunertroep, een wijnplukkerskamp in de zon. Monument na monument verrees, met namen en al. Woonwagens in de zon, in de Champagne.

 Frankrijk het land van de dood.

 Vannacht droomde ik van verdwalen, een kind 's nachts in de bossen bij Leersum, het verdwenen jongetje dat ik zag in het poortje in Zutphen waar een man alle dagen aan zijn motorfiets sleutelde in een trui vol olievlekken. Zoals er seizoensgroenten zijn, zo ook seizoensdromen.

 Ik ben nog eens wezen kijken achter Verdun, reed de zijweg in naar het Ossuaire de Douaumont, het grote knekelhuis. En vluchtte voor de geesten. Zoals ook in Italië op de Monte Grappa, waar een herberg annex museum was met gruwelfoto's aangetast door vocht.

 Wel vond ik het kanaal naar Verdun waarlangs de munitie werd aangevoerd. Aken voortgetrokken door elektrische sleepbootjes. Het is er nog en functioneert.. Zie foto's onder de link.

 Maar de zonderling opgewekte film blijft zoek.