Nanny

 Als welgesteld Braziliaans gezin heb je zo iemand uit een lagere sociale klasse in dienst, die een combinatie is van werkster, plaatsvervangend moeder voor de kinderen, butler en zo door. Zonder arbeidscontract, dus afhankelijk van de gunsten van de familie. Die goed kunnen uitpakken of minder.

 Gisteren zag ik in het World Cinema Festival de première van de Braziliaanse film Que hora elas volta? van Anna Muylaert, die er ook was. Daarin overheerst tevredenheid. Een laaggeschoolde vro­uw krijgt een baan, de rijken worden bediend. Meneer slaapt uit, zoonlief zakt voor z'n examen, de vrouw des huizes wordt verwend en de huishoudster vangt alles op.

 Net de dubbelhartigheid waar August Willemsen niet aan wilde. Zo'n vrouw is 'lid van de familie' en 'beste vriendin' tot er iets misloopt, meneer verliefd op haar wordt of wat ook.

 Zolang iedereen zijn pla­ats kent, niks aan de hand. Tot de dochter van de nanny bij haar intrekt en haar sociale plaats in het rijke gezin niet kan of wil begrij­pen. Dan dreigt een clash. Haar moeder heeft verzwegen hoe totaal afhankelijk ze is van de rijken.

 En dan? De nanny neemt opeens haar ontslag. Om een eigen leven te beginnen, volgens een vreemde draai in het scenario. Waar ze van zal leven wordt niet vermeld. Einde film.

 Anna Muylaert vertelde achteraf opgevoed te zijn door een nanny, en dat ze er nu zelf ook een had, die, zei ze, 'haar vriendin' was. Ze was kennelijk 'einverstanden'.