Nora Turato
zaterdag 09 september 2017 - 21:22
Een stem die neigt naar geschoolde coloratuur. Dat is wat ik hoor als ik galerie Juliette Jongsma binnenkom. Het is vol, tot aan de deur staan mensen te luisteren, in het zaaltje zitten ze op de grond en tegen de muren geleund. De kunstenares zingt tekstflarden, stukjes conversatie, teksten uit sociale media, persoonlijke oprispingen. In het Engels. En soort poetry slam. 'Opening night' heet het.
Nora Turato beweegt temidden van een verzameling onbegrijpelijke voorwerpen. Stapels kazen van glas lijken het. Er hangt een dik touw omlaag van het plafond voor een spandoek waarop iets staat als 'so i do my thing feels dirty but it goes away so i do my thing'. Turato is muzikante en ontwerpster, nu bij de Rijksacademie.
Al luisterend vang ik zinnen op als 'ik kam mijn haar'. En ja, ze is al zingend nogal met dat haar bezig.
Wat me intrigeert is mijn eigen neiging tot begrijpen. Onmogelijk, niet alles kan begrepen worden. Dit zeker niet.
Noem het begripsdwang. Daar maakt ze listig gebruik van.
Aan de voorzijde staat een sleutel tot deze voorstelling. Een kunstmatig beslagen spiegel waarop een vinger onleesbare letters heeft getekend. Woorden die zachtjes wegdruppelen.
RSS