November weer

 'Het is november. Het lijkt hem dat wel iedere maand een bijzondere betekenis heeft maar november nog een bijzonder toevoegsel van bijzonderheid. Voorlopig is daarvan weliswaar niets te zien er valt alleen maar een met sneeuw vermengde regen. Maar dat is misschien slechts de uiterlijke aanblik die altijd bedriegt want daar de mensen zich als geheel onmid­dellijk aan alles aanpassen en men toch in de eerste plaats naar het uiterlijk der mensen oordeelt, zou men eigenlijk nooit een verandering van 's werelds loop kunnen waarnemen...'

 Dit uit de bundel nagelaten teksten 'Huwelijk­svoo­rbereidingen op het land'. In het niet-affe titelverhaal ('hier ontbreken twee pagina's') is de hoofdpersoon, genaamd Eduard Raban op weg naar een provincieplaats waar zijn aanstaande op hem wacht. Hij heeft een portret van haar bij zich: 'Wat is ze krom,' dacht Raban, 'toen hij nu het portret bekeek, 'ze staat eigenlijk nooit recht en misschien heeft ze ook wel een ronde rug. Ze zal daar bijzonder op moeten letten. En haar mond is zo breed en de onderlip steekt ongetwijfeld hier naar voren, ja dat herinner ik mij nu ook. En die japon!' (...)

 Het wordt erger. Maar gelukkig voor Raban breekt het verhaal af voor hij haar zal weerzien. Een verandering van ’s werelds loop nemen we niet waar. Maar wat zegt dat?