Onnozele hals

zaterdag 26 november 2016 - 18:09

 Als er iets mis gaat is dat door m'n eigen schuld. Zo heb ik het geleerd. Eigenlijk zou ik ook nooit, zoals gistermiddag, het autoraampje moeten opendoen als twee keurig geklede donkere vrouwen erop klopten. Die me vervolgens een rolletje Euro's lieten zien. Met een, Engels gespr­oken, onbegrijpelijk ver­zoek.

 Wilden ze het wisselen voor munten in de parkeerautomaat? Dit was een nette buurt in Amsterdam-Zuid. Een hotel aan de overkant. In m'n zakken geen munten. Klein geld? Ik keek in m'n portefeuille, nee, stopte hem weer in m'n binnenzak. Het werd niet duidelijk.

 I can't help you, zei ik. De keurige dames liepen de straat uit. Ik reed naar huis. 

 Pas vanmiddag bij de benzinepomp bleek dat de twee creditcards uit m'n portefeuille weg waren.

 Na het uitputtend nagaan van mijn bewegingen in een etmaal, kwam ik bij de dames terecht. Terug thuis keek ik op m'n bankrekening. Afschrijvingen van luxe zaken in Amsterdam, en later Keulen. En opgenomen geld. Nogal veel.

 Nu de instanties. Blokkeren. En de vraag of bij de beide pasjes de pincodes waren geweest. Nee. Maar, hoe hadden de dames zonder mijn pincode geld kunnen opnemen? 't Is waar de parkeerautomaat vraagt ook al niet meer om een pin. OK is genoeg. En zo gaat het vaker.

 Maandag belt de schademeneer. En nu ben ik moe.