Het hamertje op mijn knie liet het been niet opwippen, wat nu? Wat onderzocht werd waren zenuwbanen van hoofd naar voeten. Dat gaat met stroomstootjes, die aanvoelen als prikkeldraad. Want elektrochemie stuurt ons. Of niet.
Er werd ook in me geprikt, naaldjes in me gestoken. En als gewoonlijk kon ik niets anders doen dan stil blijven liggen, commando's opvolgen en naar het haar, de bril en schedelvorm van de neuroloog kijken.
Een half jeugdig hoofd, brievenbusbril en naar voren gekamd zeer kort haar, hoewel niet kalend. Alle grapjes die bij dit onderzoek gemaakt kunnen worden kon hij dromen.
Het moeilijkste bleek 'ontspannen'. Ontspannen is geen wilshandeling, zei ik. Zodra iemand 'ontspannen' zegt spant zich juist mijn lichaam. Uit oplettendheid.
Nu een klein neurofysisch lachje toch. Op het schermpje van de assistente verschenen verbazende bewegende patroontjes. Er werden vele getallen genoteerd.
Loop ik weldra zonder stok? Uitslag over een week.