Oorlog en morfine

 Iemand met wat in het Duits een 'dunne huid' heet, op wie wat er om hem heen gebeurt onbarmhartig inbeukt. En die toch de kracht vond het allemaal op te schrijven, zijn zelfhaat incluis. Fallada en zijn vrouw kwamen in een ziekenhuis en een inrichting terecht. Allebei, als zovelen verslaafd aan morfine.

 Wat Der Alpdruck je leert is dat zo'n inrichting als waar Fallada - in het boek als de schrijver Doll - in 1946 terechtkwam fungeerde als afkickkliniek voor ex-Nazi's, notabelen, rijken. Want morfine was duur, en de medische indicatie kreeg je niet zomaar.

 'Deze patiënten kwamen meest in de avonduren binnen, zelden door iemand begeleid. Vaak waren ze dan van een bijna spookachtig aanstekelijke opgewektheid, zeer geneigd tot babbelen en gul de duurste Engelse en Amerikaanse sigaretten weg te geven. Later werden ze door twee verplegers met milde overreding in bad gestopt, en terwijl ze daar in de kuip zaten werkten de zaalzuster en een verpleegster ijverig aan het doorzoeken van hun spullen. Doll keek daarbij toe en stelde vast dat men met minutieuze precisie iedere zak, iedere envelop nakeek, terwijl men anders volstond alles waarmee je kon snijden of steken te verwijderen, met daarbij misschien nog de ceintuur van de badjas, die veel depressieven gebruikten om zelfmoord te plegen.'

 'Doken de nieuwaangekomenen weer op uit het bad dan werden ze ondanks alle protesten meteen in bed gestopt. Er waren geen verdere onderhandelingen met de patiënten meer. Een zuster vatte post naast hun bed, de jonge arts verscheen, gaf een injectie en de patiënt sliep in. In deze slaaptoestand werd hij dan meestal een week gehouden.'

 Fallada beschrijft hoe goed dit - na de cold turkey, nachtelijks geschreeuw, vechtpartijen - werkte: de patiënten maakten zo snel het kon dat ze weg kwamen. Behalve dat veel artsen in de inrichting morfinist werden. 

 ps. Er is nog steeds een afkickkliniek aan de Marthastrasse 10 in Berlin-Niederschönhausen, waar Fallada dit meemaakte..