Ozu's Late spring

dinsdag 04 oktober 2016 - 23:36

 Vaak heb ik gedacht dat het beter was geweest als ik met mijn moeder was getrouwd. Oedipus is nooit ver weg tussen moeders en zonen. In de hartverscheurende film van Yasujiro Ozu (1949), nu te zien in gerestaureerde versie, gebeurt het omgekeerde.

 Een mooie dochter ziet niet waarom ze haar aantrekkelijke vader zou moeten verlaten. Alles is toch goed zo, hij is weduwnaar, dus so what.

 De aantrekkelijkheid van vader en dochter in het direct naoorlogse zwartwit brengt de spanning. Het is de 'Amerikaanse' tijd, de meisjes gaan gekleed als Hollywood-sterren, alleen ouderen nog op z'n Japans. Een Cola-reclame, Amerikaanse verkeersborden. Westerse kapsels.

 Perfect vallende mantelpakjes en Deborah Kerr-broeken in lichte tinten. Japanse jonge mannen als Japanse Gary Coopers.

 En dat in volmaakt uitgelichte interieurs van hout en papier, met rechthoekige ramen.

 En steeds die zeer Japanse terughoudendheid.

 Natuurlijk vindt heel de familie dat Noriko moet trouwen. En vader lost het op door te liegen dat ie zelf gaat hertrouwen.

 Het slot is dan intens verdrietig. Van heel het huwelijk zie je niks. Aan het eind van de film komt vader thuis. Alleen. Hoe het z'n dochter vergaat blijft te raden over. Drama juist door wat je niet ziet.