Papadag

 Er bestaat in deze tijden zoiets mij onbegrijpelijks als 'papadag'. Er wordt met respect over geschreven. Politici blijven er hele dagen voor weg uit kabinetsformaties. Ooit begon het met de legendarische ''papahap'' van Wim Kok.

 Vroeger kwam ik uit school en vroeg: 'Is ie thuis?' 'Zo praat je niet over je vader.' Maar even goed knikte mijn moeder en legde haar vinger tegen de lippen: 'Ssst, hij doet een tukje.'

 Dan lag ie op de bank in de voorkamer en het was je geraden op straat te gaan spelen tot etenst­ijd.

 Overdag zag je hem niet. .

 Behalve 's ochtends als hij in razende vaart twee gesmeerde boterhamen naar binnen slikte, die zijn vrouw op een bordje naast z'n bed had klaargezet. Waarna hij de trap af denderde, z'n aktentas meepakte en zonder een woord te zeggen in z'n auto sta­pte.

 's Middags smeet hij na thuiskomst z'n tas in een hoek en verzonk in de krant. Een dreiging in een wolk sigaret­tenrook.

 ps. Op Kerstavond 24 december doe ik mee met de avond van de Vorlesebuhne op het thema 'Heilige papa' in houtzaagmolen De Ster in Utrecht.