Plaatjes

 Piet Schreuders is voor een nieuwe Furore bezig met eerste ervaringen met strips. Ik noteer de mijne. Staan er plaatjes in? In de begintijd enkele illustraties van scenes uit Jules Verne of Paul d 'Ivoi (ook een jeugdheld van Herge), met vermelding van het paginanumer.

 Maar een doorlopend verhaal in plaatjes met onderschriften, zoals ze al in de middeleeuwen bestonden - vaak binnen een prent - kwam later.

 Toen ze kwamen werden ze afgekeurd door geletterde ouders. Ze kwamen bij ons het huis niet in, zoals bij veel gezin­nen. Het woord ontlezing bestond nog niet, maar dat was de vrees. L­ezen was goed voor een kind, plaatjeskijken niet. Waar de gedachte vandaan komt weet ik niet. Bijbelse oorsprong? Hoe ook, plaatjes leidden maar af. Op school leerde je lezen, niet plaatjeskijken. Al vroegen de schoolplaten van Isings en Jetses nog zoveel aandacht.

 De ene keer dat mijn vader me met een geleende Kuifje-album aantrof was zijn cynisch commentaar: 'Zo. Hoogstaande lectuur.'

 Hij hield bij uitzondering van Heer Bommel, ik niet. Mij overkwam hetzelfde als vele lotgenoten, ik kreeg een abon­nement op het kinderblad KRIS KRAS, met nauweli­jks llustraties. Dat blad liep kennelijk slecht want er dook een - heel slechte - strip in op: 'Hokie en Pokie'. Met onderschriften en zonder de verfoeide balloons. Het woordje 'verantwoord' dook vele maken op.

 Nu komt de les bij me op die Herge me leerde: 'De ach­tergronden moeten precies naar de werkelijkheid zijn, dan wordt op de voorgrond de vreemdste slapstick geloofwaardig.'  Dit als uitleg waarom hij het Kuifje-verhaal De Zwarte Rots­en geheel hertekend had nadat men hem op foutjes in de details - de Engelse treinen - had gewezen.

 Bij Tom Poes en Bommel zijn bijzaken koddig, zodat de Oude Schicht geen echte auto mag zijn. Waardoor het hele verhaal er niet meer toe doet.