Je houdt je vast aan het paaltje en zet een voet op het doorbuigende prikkeldraad. Dan spring je het verboden gebied in. De duinen, waar de bramen nu wel rijp zijn.
Er zijn tussen de paaltjes drie draden gespannen. Kleinere jongens konden wel tussen de onderste en de middelste draad door.
Prikkeldraad, 'Stacheldraht' betekent overal het zelfde: oorlog. D tegenpartij waren hier de duinwachters. Eenmaal werden we gegrepen, onze blikken vol rijpe bramen.
Er zijn twee soorten, de 'bedauwde', de lekkerste, en de glimmende. Juist wilden we het duingebied verlaten, met onze blikken vol bramen, of daar stond opeens een duinwachter in groen uniform met een hond.
Hij bekeek onze oogst van de middag met een meewarige blik.
'Keer die blikken maar om', beval hij. Na enige aarzeling deden we het, wat konden we anders?
De duinwachter schopte nog een paar keer een bergje duinzand over onze voorgoed oneetbare oogst. 'Zo. Dat zal je leren.'
Eenmaal heb ik geprobeerd aan zo'n man te ontkomen. Te haastig. Tot de dag van vandaag getuigt een langwerpig litteken van de diepe snee die het prikkeldraad maakte.