Prinsentuin

 het sterft als je

zijn blankheid bezoedelt: het reisde met ons

in een trein vol toeristen, zijn snuivende neusje nerveus

van de geur der voorbije Baltische Zee, van

de wc en het opstijgende stof

uit de zonbeschenen bekleding, van wasverzachters

uit smoorhete T‑shirts, van zilte huid en

het vet van frites aan de vingers

van de vrouw tegenover: we hadden gezien

hoe ze de met olie doordrenkte puntzak samenpropte

tot een balletje voor het fretje

dat geeuwde en zijn snijtandjes toonde, de scherpe

klauwen op haar te dikke dijbenen gespreid;

het schudde in zijn tuigje, schudde zich uit verloren

landschappen, die langs de ramen raasden.

we vroegen: jaagt het? ze keerde het zachtjes op zijn rug

en krauwde door zijn buikhaar, we zagen in zijn plaats

over de schouder van de dame spoorwegreclame en hoofdsteunen,

en vroegen ons af hoe de dag zou worden: tomeloos

of alleen maar uitzonderlijk?