Rüdiger Safranski en de verveling

 Zoals de filosoof Safranski in z'n boek over Tijd, ofwel 'hoe tijd en mens elkaar beïnvloeden'. Eerste hoofdstuk 'Tijd van ver­veling'. En daar staat het: 'Het verlammende rendez-vous met het pure verstrijken van de tijd noemen we verveling'.

 Wat verveling nu eigenlijk is blijft onbenoemd.

 Terwijl mij gesprekken met Willem Brakman te binnen schieten, die zwoer bij verveling als bron van inspiratie. Zoals ook beeldend kunstenaars je kunnen uitleggen dat je eerst het hoofd moet leegmaken van alle ballast voor je tot iets oorspronkelijks kunt komen.

 'Een tijd waarin werkelijk niets gebeurt bestaat niet; er gebeurt altijd iets.' Zonder gebeurtenissen is er helemaal geen tijd.

 En ja, je hebt mensen die te dom zijn om zich te vervelen.

 'Maar al te afgestompt mag ook weer niet, want dan merkt iemand helemaal niet dat hij iets mist.' Dan zit ie maar wat te suffen.

 Conclusie: Men heeft dus wel een minimum aan openheid, nieuwsgierigheid en bereidheid iets te beleven nodig om zich te vervelen. Je vervelen is een kunst.