Raccordo anulare

 De film die Gianfranco Rosi over de ring van Rome maakte gaat ook niet over verkeer, maar over het menselijk aanslibsel eromheen. Eerst zijn er in de geschiedenis wegen en rivieren, dan pas nederzettingen. Zoals de aanleg van spoorwegen in het Wilde Westen dorpen liet ontstaan waar treinen moesten stoppen om water in te nemen.

 Rosi vertelt de levens van de mensen die de doffe dreun van het verkeer al lang niet meer horen. Die wonen onder de viaducten, in de flats aan de weg, in de buurt van waar gegeten en gedronken wordt. De een vist paling in de Tiber, de ander is bioloog en beluistert met geavanceerde apparatuur de palmen langs de weg, in zijn eenzame strijd tegen de palmkever, die hij hoort vreten binnenin. Klantenzoekende hoeren genoeg, aan de snackbars of in een camper.

 Maar ook onverwachte zeurpieten in nooit ophoudende huiskamergesprekken. Een acteur in een fotoroman. Een ingebeelde edelman, die zich verkleedt als tempelier. Wat je langs de Sacro GRA tegenkomt doet nog het meest denken aan de lintbebouwing in België. Van de verkeersstroom zie je weinig meer dan de ambulanciers, waarvan er eentje ook nog de zorg voor een demente moeder heeft.