Rams

 Al hebben ze al 40 jaar niet meer met elkaar gesproken, daarover blijken ze het ten diepste eens te zijn. Nooit getrouwd, dat ook niet, wonen ze naast elkaar in het oude en het nieuwe huis. In een boomloze, afgelegen vlakte.

 Alleen in de omgang met hun kromhoornige schapen komen alle emoties boven. Ze dragen namen, worden omhelsd en toegesproken.

 De idylle duurt voort tot er iets verandert, maar dan ook echt. De veeziekte scrapie slaat toe. Alle schapen in het dal moeten geruimd worden.

 Heel het dal gehoorzaamt, al kost het velen hun bedrijf of moeten ze verhuizen. Alleen de broers, elk op zijn manier, pikken het niet. Ze sabote­ren de ruiming. En dat loopt slecht af. Maar het andere weet je inmiddels. Zonder schapen geen leven.

 Het is een drama van alle tijden. Tot de laatste sneeuwvlok maak je de ondergang van de broers mee. En je kunt ze alleen maar gelijk geven.

 Kijk om je heen en zie de protesten tegen windmolens of asiel­zoekers: er mag niks veranderen.

 Ik herinner me hoe J.J.Voskuil over dit onderwerp op de radio sprak. Het ging over verhuizen. Dat moest wat hem betrof maar beter nooit gebeuren. Zolang zijn leven maar bleef zoals het was en hij bleef wonen waar hij woonde had hij het eeuwige leven.