Renate

 Een ironische titel. Renate hield er een hofhouding op na, waar je toe behoo­rde of niet. Ik kende haar wel, maar hoorde niet tot iedereen. Op geen stukken na. Maar waar het om ging die avond was achteraf dat de belangrijkste gast, Simon Carmiggelt, ontbrak, omdat hij geheim was. Waardoor het een vreemde vertoning werd.

 Omdat ze bij het studentenblad Propria Cures was geweest, waar ik ook terecht kwam, herkende ik haar – zomer 1967 - bij de Gemeentegiro aan de Raadhuisstraat. Een koket meisje, in een blauwwit singsing‑hemd en een rood, namaakleren rokje, tamelijk mini. Ze sprak me aan op de nieuwe langspeelplaat die ik bij me had, dat was de eerste van Kees van Kooten en Wim de Bie, als de Klisjeemannetjes.

 'Wat heb je daar?' Ik vertelde wie Kees en Wim waren, die ik nog uit Den Haag kende. Ze waren op de radio, elke zaterdag.

 Later werd ze een soort tante. Zo gedroeg ze zich althans. Ik moest soms op de thee komen en werd dan onderhouden over wat haar niet zinde in wat ik schreef. Vrij veel. Zoals mijn grapjes over Weinreb - die ik 'de beste detectiveschrijver sinds W.H.van Eemlandt' had genoemd - of over de oorlog. Voor haar was en bleef de Tweede Wereldoorlog de maatstaf waaraan alles en iedereen afgemeten moest worden.

 Nog later belde ze en vertelde dat haar neefje een cassette‑uitgeverij wilde beginnen. Of ik een handje kon helpen, wat ik deed.

 Ze woonde een tijdje aan het Sarphatipark, schuin tegenover me. Ik zag haar invalidenautootje. Maar niet Simon Carmiggelt, die daar toch vaak kwam, zoals uit haar herinneringen blijkt. En die ik kende van zijn meedoen man de Juinensche Courant. Dat was ook het excuus dat hij thuis aanvoerde als ie naar Renate ging, hij moest naar de Juinensche Courant.

 Zelf heeft Renate nooit over haar feest geschreven. Erg unlike her. Hans Goedkoop, die aan haar biografie werkt, maakt mooi en pijnlijk duidelijk waarom.