Robert Zandvliet (3)

 Vanuit dat vibrerende wit, de leegte, ging hij een wereld opbouwen. Observerend van een afstand. Veel nacht, water, vuur, landschap, zo noteerde Hans den Hartog Jager in 2008. In de Nederlandse schilderstraditie van Willem de Kooning, Mondriaan, Ben Akkerman.

 Zandvliet gelooft oprecht in de Platoonse idee van een objectieve werkelijkheid achter de onze. En dan komt Plato's grotmetafoor: 'we kunnen een kern vermoeden, een waarheid, maar we zien alleen schaduwen. Een schilderij geeft nooit de werkelijkheid weer, komt er zelfs niet in de buurt. Toch geloof ik bijna tegen beter weten in koppig in het ultieme beeld, het ware beeld. Die quees­te houdt nooit op.’

 ‘Ik transformeer op deze tentoonstelling het beeld van de ander in mijn wereld. In Plato's woorden zijn ze allebei schaduwen. Ik kom nooit verder dan weer een schaduw.'