Rook

 'Was ich noch zu sagen hatte dauert eine Zigarette' benad­ert de betekenis die de verstokte roker John Berger aan het roken gaf. In je eentje of samen, van een sigaret.

 Een gat in de tijd, na iets en voor iets anders. Een tussenbeide. Waar bleef het?

 Nu het roken verboden is of men er mee ophoudt, zijn die gestolen tussenpozen verdwenen? Integendeel denk ik, als je kijkt naar de koppige dissidenten die in de ijzige kou op de stoepen van cafés, in middagpauzes om het hoekje op de stoep voor een kantoor staan te blauwbekken. De sigaret is de nieuwe vredespijp geworden.

 Waarom niet, zeggen rokers 'dood gaan we toch'. Wat eerder of wat later, wat doet het ertoe?

 Intussen zijn we van de rokende in de etende wereld aangeland. Zou het een verbetering zijn?

 Het boekje van Berger en Demirel vervult me met een diep heimwee. Alles liever dan dik worden.