Als er een plek is om alleen te zijn is het strand in de winter. Langs de waterlijn, tussen zee en zand. Wat bezielt de Koreanen in deze film van Hong Sangsoo? De onbeantwoordbare levensvragen die je kent uit de nouvelle vague.
In Japan en Korea worden Godard, Rohmer, Bresson, Antonioni in ere gehouden. Hoe verder in het leven? Je ziet een filmer, een actrice en hun entourage die het allebei niet meer weten.
De vele dialogen ademen existentialisme. Wat voel ik eigenlijk voor de ander? Wat is liefde?
Verrassend zijn de plotselinge gevoelsuitbarstingen van de verder zo ingekeerde hoofdrollen. Die dan uit hun terughoudendheid losbreken, met overslaande stem. Wat hun optreden in de hele film een dubbele bodem geeft. Want je weet nooit wanneer iemand weer zal losbarsten.
De titel is overigens niet letterlijk bedoeld. Er is wat schemering, maar de nacht zit in de karakters.