Een pittoreske minderheid zijn ze zo op het oog. Maar kom je dichterbij dan is het: hoor je erbij, of hoor je er niet bij.
Eerst is het ben je een Zweed of een Lap, een Sami. En dan, ben je een Sami, dan zijn er twee mogelijkheden: ofwel je schikt je in de zeden en gewoonten van je gemeenschap, of je gaat weg en probeert iemand te worden in de grote wereld van 'ze', de Zweden.
Daarover gaat de film Sami Blood van Amanda Kernell. Sami, de Lappen in Noord Zweden. In de jaren '30 nog een antropologisch curiosum in klederdracht waarop schedelmetingen worden toegepast en dat door de Zweden wordt veracht.
Als het Lapse meisje Elle-Marja probeert zich te ontworstelen aan het rendierhoeden waar haar familie traditioneel van leeft en wil gaan studeren in Uppsala is dat tot mislukken gedoemd.
Mooi is dat de film haar eerst als de oude vrouw laat zien die nog steeds weigert naar het jaarlijkse traditionele rendier-oormerken te komen. Je ontdekt later ook waarom. Als meisje werd ze door Zweedse jongens ook bloedig geoormerkt.
De film Sami Blood zet het conflict van een intelligente, ambitieuze eenling versus de hoofdschuddende eigen groep pijnlijk mooi neer. En dat in een vijandige wereld.
Haar intelligentie blijkt voor Elle-Marja eerder een doem dan een steun.