Saul Leiter

 Kleur bestond in de jaren '50 al wel maar was duur. En 'er was iets mee'. Kleur werd lelijk gevonden. Vertaald in zwartwit kreeg de wereld iets artistieks. De grove korrel van de jaren '60 versterkte dat nog. Kleur was voor vakantiekiekjes. Bovendien verkleurde kleur. Pas rond 1970 gingen serieuze fotografen er op over. Som­migen verdommen het nog steeds. Waarom? Er waren discussies over het 'roodzweem van Kodak en het groenzweem van Agfa.

Ik monteerde voor kennissen van m'n ouders een 8mm film reportage van de Keukenhof op vier rolletjes Kodak van vier minuten. Helaas waren het bij ongeluk toch zwartwitte filmpjes geweest, en zo keek je naar de prachtigste beoogde kleur­contrasten in zwartwit. Ze werden toch vertoond in huis­kamer: 'kijk deze zijn geel'.

Dit kwam omhoog bij het zien van Leiters Kodachrome foto's - inderdaad met een gloeiende rode, oranje of roodbruine tint. Wat een afsnijdingen! En dan die spiegels.