Schilte en Portielje (1)

 Mij zijn ze altijd minstens drie stappen voor. Zie ik een achterhoofd met ontsnappende opgestoken haren, dan zijn zij al voorbij de kraag van een colbert – ze switchen o zo makkelijk van sekse - en aangeland op een rugdecolleté.
Waarna ze hun reis over het altoos bekeken lichaam onverbiddelijk voortzetten in de richting van de schaamstreek, met alle tournures vandien. Ook daar spelen eeuwen kijktraditie mee.

 Intussen betrappen ze je op de kijk-conditioneringen die je met je meedraagt, elk moment van de dag.

 Schilte en Portielje schikken en herschikken het lichaam. Hoe kijken en bekeken worden. Of willen worden. Het staan van een ballerina kan binnen een figuur overgaan in dat van een zeker zo sierlijk bijzettafeltje. Voeten worden neergezet waar ze het mooist uitkomen. Mijn eigen weerkerende vraag bij dit al blijkt te zijn: waar kijk ik het eerst naar. En natuurlijk, dat weten ze. En zo sturen ze me van waar been in kous verzinkt naar windsel om kont. Van voetzool - veel voetzolen - naar achteroor.