Schoenendozen

 Zijn onverbrekelijk verbonden met foto's van vroeger. Waarom juist schoenendozen? Omdat het denk ik allebei dingen van vroeger zijn. Op de schoenendoos vind je gewoonlijk een afbeelding van de schoen die erin verkocht werd.

 Als ik schoenen moest passen op de hoek van de Haagse Appelstr­aat was daar de attractie van de röntgenbeelden van mijn voet. Zodat je kon zien of hij paste. En inderdaad, ik kon  door mijn voet heen kijken en zag de botten van middenvoetsbeentjes en zo meer. Griezelig, ik heb nooit willen weten wat er in mij zat. Hoe chirurgen ook aandrongen.

 Maar de schoenendoos bleef de band met het verleden.

 Dit omdat ik in een interview met W.G. Sebald, 'Shoeboxes' van Christian Scholz uit 1997, opmerkingen vind over de foto's in zijn boeken. Oude - liefst zwartwitte - foto's uit zijn schoenendozen stellen hem vragen. Mensen  die allang uit dit leven zijn verdwenen zwerven er nog in rond, laten hem zich realiseren dat de werkelijkheid waarin wij leven maar een dun laagje ijs is waar we zo doorheen kunnen zakken. Twee jaar later kwam hij om in een auto-ongeluk bij zijn woonplaats Norwich. 'Het zijn de schijnbaar onbelangrijke details die de sleutel tot het raadsel bevatten.' Zelf maakt hij ook foto's. Soms als er een zekere dreiging hangt: 'Het gebeurde me dat de hele luchthaven van Amsterdam in de mist lag en geen vliegtuig kon opstijgen zodat iedereen daar op stretchers moest blijven slapen boven de vertrekhal, die bedekt waren met het soort van dunne blauwe dekentjes dat de KLM aanlevert. Een tamelijk spookachtig beeld leverde dat op, die mensen die daar lagen als doden, op hun rug of op hun zij. Met buiten het spiegelbeeld van dit tafereel. Moet je daar nu een foto van maken, of denken de mensen dan 'o, weer zo'n extravagantie van deze schrijver die er iets betekenisvols, symbolisch in wil zien?'

 Er moet wel een foto van zijn, anders geloven de mensen het niet.'

 Vanmorgen vond ik in een andere schoenendoos een foto van ons straatvoetbal-elftal.