Simone Martini

 Wat is er bij Simone Martini en sommigen van zijn tijdgenoten opeens anders dan bij hun voorgangers? Voor het eerst na de iconische Byzantijnse periode is er beweging. In de gezichten, maar ook in de stadschappen en taferelen. Zoals ook bij anderen als Lorenzetti.

 Ik vlooi het nieuwe Kunstschrift door geheel gewijd aan Martini (1284-1344) en keer terug naar mijn eerste luizige hotelkamertje aan de Piazza del Campo

 De schilderijen: gezichten hebben hun standaardexpressies verloren. Opeens zie je een pruilmondje of een hand die zich krabt in de hals. De verstarring voorbij. Opeens zie je dat de mantel van de engel op de Annunciatie van 1333 wappert, logisch denk je nu, aan de geheven vleugels valt af te lezen dat ze zojuist op aarde is geland, en je ziet de beweging in haar kleren en haar uitzonderlijk blonde haren - iets nieuws toen. Zeldzame kleren geïmporteerd uit het Oosten, waarvan stalen zijn afgedrukt

 En dan de gezichtsuitdrukkingen. Heiligenverhalen komen tot uitdrukking in de gezichten. De Maria in de Annunciatie laat zien hoe verlegen ze is met de situatie. Je zal maar een engel op visite krijgen die je meedeelt dat je zwanger bent van God! Die verlegenheid! Die je ook terugvindt in het portretje van Laura, vriendin van Petrarca. Terwijl haar uitdrukking tegelijk verraadt dat ze weet wat er gaande is.

 En dan. De onflatteuze portretten als dat van z'n vriend Petrarca die Simone achteloos toevoegde vertellen over de sfeer onder de vrienden van toen.