Eerst de weg van Lucca naar Viareggio, waar de zwarte hoeren in een lange rij staan, de rug naar zee. Achter Carrara rij je de bergen in. Voorbij de graafmachines en happers die onder witte stofwolken het blikkerend marmer afvoeren.
Ik steek een paar stukjes in mijn zak. Marmer is een week gesteente. Makkelijk te bewerken, maar het slijt en vervuilt ook snel.
Eenmaal boven op de Apennijnenrug kijk je terug, over wat eruit ziet als een sneeuwlandschap aan zee.
Hier kwam het blok marmer vandaan dat de David van Michelangelo werd. Die nu binnen gezet is en door een kunststof-versie vervangen.
Er is een bos daarboven met een visvijver. Je kunt er een hengel huren. Vang je wat dan moet je daarmee naar een jongen met een weegschaal, die afweegt wat je moet betalen.