Something useful

 Even word je er in het begin van de Turkse film Something useful van Pelin Esmer aan herinnerd dat je niet in het Westen bent. De con­ducteur sluit het gordijntje van de luxe treincoupe waarin de twee hoofdrolspeelsters - moderne vrouwen, een advocate die gedichten schrijft en een verpleegster die actrice wil worden - zitten. 

 De treinreis, de landschappen, tillen het verhaal op. Dan passeren ze tussen Istanbul en Izmir net een provin­ciaal station waar op het perron arme boeren staan te wachten. En hij legt het de vrouwen en daarmee de toeschouwer uit:: 'Jullie drinken bier en als die mensen dat zien kunnen ze met stenen gaan gooien. Laatst hebben ze nog een ruit van de trein ingegooid.'

 We zijn in het land van Erdogan. Maar niets wat we zien in de moderne plaatsen van vertrek en aankomst herinnert daar aan. De jonge verpleegster blijkt met een dodelijk middel op weg naar een verlamde intellectueel die om euthanasie gevraagd heeft. Wat in dit onderhand Islamitische land natuurlijk taboe is.  

 Zodra de verpleegster met haar nieuwe vriendin de kamer aan zee met de zieke is binnengekomen verandert alles. De dichteres en de zieke blijken allebei het werk van Julio Cortazar te kennen en ook de vaststelling dat je bij een zelfgekozen dood de bloemen op tafel nooit meer zult zien.

 De dodelijke prik wordt niet gegeven. Als de twee de volgende ochtend terugkomen uit hun hotel blijft de vraag of de patient zich die nacht heeft bedacht. Ook de titel verwijst naar de dubbele moraal die hier heerst. Dichteres of actrice moet een vrouw liever niet zijn.