Spiegelei?

 Dit is een zilveren 'spiegeleischep'. Aangetroffen door Annemieke Houben, die een meester is in het aantreffen. Ze schrijft: 'De spiegeleischep heeft een eigen geschiedenis, die ik niet ken.' 

 'Men schepte er het spiegelei mee op het bord. Uit de pan, neem ik aan. Een zilveren spatel. In oude adver­tentiebladen kom je 'm tegen in de weken voor moederdag. En de spiegeleis­chep heeft vele vergeten zilveren broertjes en zusjes, zoals het sardinevorkje en de olijflepel, natfruitlepel of de asper­geschep. Jongens jongens, wat een afwas.'

 En vergeet de zilverpoets niet. Een tafel vol uitgespreide kranten en dan de geur van Silvo.

 Nu de maakster van dit kleinood: Christina Anna (Christa) Ehrlich (Wenen 1903 ‑ Den Haag 1995) was beeldend kunsten­aar sieraadon­twerper, fotograaf en edelsmid. Opgeleid aan de Kunstgewerbeschule te Wenen (1922‑­1925) Zij onderhield contac­ten met Berlage, Wijdeveld en Jan Eisenloeffel.

 Naderen wij nu de oorsprong van het woord ‘spiegelei’?

 Wat spiegelt er dan toch? Het ei toch niet... En hoe moet je scheppen?

 Het is een prachtig ding, maar hoe het te hanteren?

 Een wankelbare handspiegel?