Staatsspoor

 Een Duitser komt per trein aan in Den Haag, op Staatsspoor, het kopstation waar nu Den Haag Centraal staat. Ik ben er als kind vaak aangekomen, alleen, met bestemming grootouders in het Statenkwartier. De sporen eindigden op stootblokken en wat stuifzand, verderop zag je de Koekamp en het Malieveld liggen. Koeppen wordt opgehaald door kennissen en verbaast zich over de landelijkheid midden in de stad. Het is waar, ooit reikte het duin tot hier: 

 'De heer en mevrouw M. stonden mij op het perron op te wachten. Het was nu twee maanden geleden dat zij in Berlijn afscheid genomen hadden, en ze leken kleiner dan ik ze in herinnering had. Het was alsof ze zich aan elkaar vasthielden om niet te worden weggewaaid door een wind op het station in Den Haag, die ik op dat moment niet eens voelde. Toch had ik het idee dat het een smal station was, het stelde mij teleur. Ik had het station van een hoofdstad verwacht en trof hier nu een paar rails aan die bijna in het groen of het zand lagen alsof het in de duinen was, wat alleszins gekund had, het stationsg­ebouw het doel van een uitstapje. Later wist ik dat er in Den Haag nog een ander station was, dat meer in overeenstemming was met mijn verwachtingen van een residentiestad, het was een punt op de lijn Paris‑Amsterdam en de treinen reden zelfs naar zee en naar Londen.'

 'Mijn station had aansluiting op Duitsland, Berlijn, misschien op Konigsberg, en zelfs op Moskou, maar meteen aan de voorkant graasden reeen op een omheinde wei. Het was 's Gravenhage, een romantische of historische plaats, een station uit het verleden, misschien de spoorlijn van vorstenhoven naar de troon van Nederland, een weg om prinsgemaal te worden bij een bigotte, wat dikke konin­gin, zoals je ze van standbeelden van de Engelse Queen Victoria kende. (...)'

 Vertaling Jacq. Vogelaar. Lees verder op de site van Terras/Raster