Moeder en zoon

 Ze spelen samen naar hartelust, het enig kind en de vaak alleen gelaten vrouw. En als de moeder plotseling sterft - een hartaanval zegt men - is het voor de zoon Massimo niet te verwerken. Aangrijpend is de begrafenis waarbij het jongetje zich blijft verzetten tegen de dood van zijn moeder, en haar luidkeels oproept nu maar eens uit die kist te komen.

 Hij wordt journalist. We zijn in welgesteld Turijn, jaren '60, vlak onder de Basilica van Superga, waar vlakbij in 1949 het elftal van Torino verongelukte. 

 Mooi getekend, ook in de muziek, zelfs 'Surfin' bird' van de Trashmen - hadden ze dat daar? - duikt op in een kardinale scene als de geremde Massimo eindelijk danst.

 Maar heel zijn bestaan blijft draaien om de dood van z'n moeder. En dan komt aan het licht dat de moeder indertijd kanker had en zelfmoord pleegde.

 Wat volgt is mij om twee redenen onbegrijpelijk. Ten eerste, waarom de journalist Massimo in al die jaren niet zelf heeft uitgezocht hoe zijn geliefde moeder stierf. En ten tweede waarom hij haar, zoveel jaren later, haar zelfmoord niet gunt. Nee, ze had hem niet in de steek mogen laten.

 Een Italiaanse zoon-en-moeder geschiedenis, die klassiek afloopt. Hij vindt een - erg moederlijke - vriendin.