Tegels

 De titel moet ontleend zijn aan het klassieke boek van Henk Hofland. Waarvan de clou is dat aan het licht komt wat zich lange jaren verschool: pissebedden, ongerechtigheden. Maar de mieren van Krudde lijken niet onder de tegels gewoond te hebben, die er vrij nieuw uitzien. Wat blootkomt is ook niet vochtig. Zodat de titel nogal betekenisloos wordt.

 Tegels houden me al jaren bezig. Er zijn twee soorten in Nederland. De eerste in de straat waar ik knik­kerde waren de standaard grijze zerk­jes van dertig bij dertig centimeter. Langs de kantjes afgeschuind, zodat zich waar ze aan elkaar grensden, een gootje vormde, waar een knikker altijd wel in zou rollen. Soms groeide er daar mos.

Aan het eind van de straat stonden enkele voor­oor­logse hui­zen. De trottoirtegels ervoor waren zonder gootjes, of sleuf­jes en grensden pal aan el­kaar. Een veel spannender oppervlak voor knikkeraars.

 Nu heeft Jawik Krudde op zijn schilderij tegels van het oude model afgebeeld. Ze zijn kennelijk nog steeds te krijgen.

 De eerste werden geproduceerd in 1907 door De Meteoor in Rheden. Een hoe groot oppervlak van Nederland er inmiddels mee bedekt is, is onbekend. In de omringende landen zie je ze weinig.