Truus Roeygens en het vergeten

 Kan vergeten leeg zijn? Het mijne is vol driftig rondtas­ten. Je weet of je iets ooit geweten hebt of nooit. Toch kies ik dit gedicht uit het nieuwe Liegend konijn van Truus Roeygens (1964) uit Brugge, een debuut. Om de kwallen en meer. Ze spoelen aan bij Oostenwind, eens was ik een middag lang bezig ze terug naar zee te geleiden. Vergeefs.

 'je staat op de strook met kwallen

die als vergrootglazen naar het blauwe licht staren

 

je ziet dat ik mijn voeten verlies in water en probeer mijn gedachten te redden

je zegt dat duinen als neuzen uit het zand steken en dat er een meeuw

 

laag en wit tusen mijn lippen hangt

je hebt het nooit zien gebeuren

 

maar je kunt het je wel voorstellen

je probeert het, het siert je

 

maar zo werkt dat niet

water en vuur kunnen niet worden gescheiden,

 

het kan niet, maar heel even kwam alles terug

de suikerboonmossel, Legovuurtorens, onze dag- en nachtspieren

 

ik geef je de leegte van vergeten

 

welke leegte is dat niet?'