Tuinbonen

zaterdag 30 mei 2020 - 15:23

 Binnendoor, vanaf Terni langs de bovenloop van de Tiber op weg naar Rome kwam ik bij wat eens een beroemde plek was geweest, de Cascata delle marmore waar Pausen als Clemens 8 en Paulus 3 mediteerden en tot rust kwamen.

 Gebouwd bij drie tezamen 165 meter hoge watervallen in de rivier stonden wat renaissance prieeltjes met zuilen bij Pauselijke uitzichtpunten. Paulus liet nog een kanaaltje aanleggen om extra water aan te voeren. Een parkje lag er achter. Maar de watervallen deden het niet. Aan een groepje arbeiders in overalls die daar in het gras zaten te picknicken vroeg ik waarom niet.

 'Niet genoeg publiek,' wisten ze. Pas als er genoeg volk is zetten ze het aan. Het bleek dat je de watervallen met oude sluizen kon bedienen. Er stonden ook borden die waarschuwden dat er geluidssignalen zouden weerklinken als de waterval werd aangezet.

 Ik vroeg wat ze daar aan het eten waren. In vuilniszakken hadden ze ongepelde tuinbonen meegebracht die vlot naar binnen gingen. Of we wilden proeven?

 Heerlijk, die rauwe, jonge tuinbonen. 'Niet koken, niks meer aan doen. Zelfs geen zout.'

 De Romeinen begonnen hier in 270 na Chr. al uitspanningen te bouwen. En Lord Byron schreef er een verbluft gedicht over.

(Jacob Philip Hackert)