Tussen de dingen

 Er is oneindig meer dan je kunt overzien. Die veelheid dwingt tot vereenvoudiging, denkt men. Een straat beschrijven moet in drie zinnen kunnen. Of twee. Zodra je die dwang achter je laat en je begeeft in het niemandsland tussen de rege­ls, dreigt het wegwuiven, het laat maar. Toch zijn er schrijvers en dichters die zich daar wagen. In dat weggewuifde land. Wetend dat er van alles huist. Probe­ren het ach laat toch maar tot leven te wekken. Met het risico zelf weggewuifd te worden. Zo'n dichter is de Vlam­ing Roland Jooris. Nieuwe bundel 'Bladergrond'. Alleen al in de titels van zijn gedichten. Zoals 'Tijdens':

 We koesteren het schrapen

het schuren

           het schrijven

In de war liggen de dingen

als tussen gedachten

verschoven

            op hun plaats

Het beschouwelijke

tast steeds dunner naar

vergankelijkheid

Alsof het nooit meer

voorbijgaat

            staat

een getalm voor

de deur