Vakantie vieren

 Het kwam sluipenderwijs. Eerst toen iedereen het in ernst had over 'vakantie vieren'. Terwijl het voor mij altijd een kwes­tie van overleven was. Daarna kwam het 'geniet ervan'.

 In de sublieme Mexicaanse film Tiempo compartido komt een jong gezin in een enorm vakantieresort terecht dat het midden houdt tussen een vestiging van Club Med en Scientology. Genieten moet in dit Paradijs, desnoods onder dwang.

 Tiempo compartido ('gedeelde tijd' je bent hier nooit alleen) van Sebastian Hofmann heeft Orwelliaanse trekjes. Bij vakanties in dit resort blijk je een deel te worden van een gemeenschap. Waartoe Pedro, Eva en hun zoontje wel moeten toetreden, vooral als blijkt dat hun appartement 'dubbel geboekt' is, en ze het moeten delen met een vakantiegelovig gezin.

 Eva laat zich meedrijven, Pedro en schoonmaker Andres, hebben door wat er gebeurt.

 In de spelonken waar het vuile werk - net als in Metropolis - wordt verricht door hopelozen broeit verzet, waar Pedro zich bij aansluit. Tot hij de kans krijgt de verzamelde vakantiegangers toe te spreken over wat ze overkomt. Te laat. Hun identiteit is ze al ontnomen. Ze gaan op in de vakantievierende menigte, zoals miljoenen overal ter wereld.